Studenten laten de AI de hele cursus doen. De vraag is wat jouw werkplek daarvan leert

Een docent in de VS, met twintig jaar ervaring, las de berichten in zijn eigen cursusforum en stelde zich uiteindelijk hardop de vraag: praat ik hier eigenlijk alleen maar met bots?

Dat was zo, in verontrustend hoge mate. The New York Times onderzocht onlangs wat er gebeurt in Amerikaanse onlinecursussen, en het antwoord is moeilijk te overdrijven. Studenten beperken zich niet meer tot het vragen van hulp aan een chatbot voor een opdracht. Ze geven een AI-agent hun inloggegevens en laten die de hele cursus doen: de videocolleges bekijken, de toetsen maken, de essays schrijven, en zelfs deelnemen aan discussies waarin de AI zich voordoet als de student en met medestudenten en docenten praat over de lesstof.

Terwijl de agent studeert, doet de student iets anders. De krant noemt doomscrollen en gamen.

Wat een AI-agent is, in één minuut

Een gewone chatbot antwoordt als je iets vraagt. Een AI-agent krijgt een doel en voert dat zelf uit: die logt in, klikt, leest, schrijft en levert in, stap voor stap, zonder dat iemand ernaast zit. Het is dezelfde techniek die je ochtend kan voorbereiden door je agenda te lezen en de juiste documenten klaar te leggen. De techniek is niet het probleem. Het probleem is wat er gebeurt als niemand ziet wat die doet, en in wiens naam die het doet.

Niemand wil degene zijn die het tegenhoudt

Het meest opvallende in het onderzoek is niet de studenten. Het zijn de volwassenen.

De AI-bedrijven doen volgens de krant heel weinig. Geen van de drie diensten die studenten het meest gebruiken weigerde een heel essay te schrijven, geen enkele houdt zijn modellen tegen om in te loggen op leerplatforms, en het verzoek van docenten dat de AI in elk geval aangeeft dat het een AI is als die deelneemt aan een cursusdiscussie, is genegeerd. Een van de bedrijven antwoordde dat zo’n eis de privacy van studenten in gevaar zou brengen. Lees die zin nog maar eens.

Universiteiten zitten ondertussen met de benen wijd. Veel hebben miljoenencontracten met AI-bedrijven en delen AI-tools uit aan zowel docenten als studenten, terwijl elke individuele docent zelf mag bepalen of het gebruik aangemoedigd, getolereerd of bestraft moet worden. Een docent aan een universiteit die net een groot AI-contract had getekend, vatte het samen: ik krijg geen richtlijnen over hoe ik studenten moet afraden, ik krijg cursussen over hoe je het gebruikt.

Aangemoedigd en verboden tegelijk, en de regel hangt af van wie je toevallig vraagt. Komt dat je bekend voor van je werkplek?

De terugtrekking naar de fysieke wereld

Sommige onderwijsinstellingen hebben een conclusie getrokken, en die is veelzeggend: het enige wat echt werkt, is het scherm verlaten. Een rechtenfaculteit in Chicago heeft laptops, tablets en telefoons verboden in de collegezalen voor eerstejaars. Princeton heeft zijn meer dan honderd jaar oude erecode afgeschaft, die studenten tentamens liet maken zonder toezicht, na een AI-schandaal.

Een erecode die standhield tijdens wereldoorlogen en pandemieën, hield geen stand tegen AI-agenten. Niet omdat studenten slechtere mensen werden, maar omdat het systeem gebaseerd was op een aanname die niet meer geldt: dat degene die iets inlevert, ook degene is die het gemaakt heeft.

Hetzelfde verhaal speelt zich af op jouw werkplek

Vervang de studenten door medewerkers, het leerplatform door jullie systemen, en het essay door een offerte, en het is hetzelfde verhaal. De ingrediënten zijn herkenbaar:

AI-gebruik dat niemand ziet, in privéaccounts en tools die het management niet kent. Tegenstrijdige boodschappen van bovenaf, waarbij AI zowel wordt aangemoedigd als gewantrouwd. En regels die in de praktijk per leidinggevende worden bepaald, net zoals per docent.

De oplossing van het onderwijs, verbieden en terugkeren naar papier en pen, ligt niet open voor een werkplek. Niemand verbiedt computers op kantoor. Wat overblijft is de weg die wel werkt: maak het gebruik zichtbaar in plaats van onzichtbaar.

Daarom hebben we EuroWork zo gebouwd dat je nooit hoeft te twijfelen wie wat heeft gedaan. AI-antwoorden zijn gemarkeerd als AI-antwoorden, dat is sinds augustus verplicht volgens de EU AI-verordening. Onze AI-collega presenteert een plan en wacht op goedkeuring voordat elke stap wordt uitgevoerd, en elke uitvoering laat een bewijs achter van wat er is gedaan en wat het heeft gekost. Niets wordt verzonden in iemands naam, en wat een agent heeft geschreven, wordt een concept dat een mens goedkeurt, met zijn eigen naam en zijn eigen verantwoordelijkheid.

De docent in het onderzoek wilde eigenlijk maar één ding: weten wanneer ze met een machine praatte. Dat is niet veel gevraagd. Het zou de ondergrens moeten zijn, op school en op het werk.

Drie vragen voor de volgende directievergadering

Weten jullie welke AI-tools er vandaag in jullie systemen worden gebruikt, en in wiens naam?

Sturen jullie tegenstrijdige boodschappen uit, een enthousiast centraal contract en stilte over de regels lokaal?

En als een klant zou vragen wie jullie laatste aanbesteding eigenlijk heeft geschreven, hoe zeker zijn jullie van het antwoord?

Wie hier geen antwoord op heeft, heeft hetzelfde probleem als de universiteiten. Het verschil is dat jullie nog tijd hebben om voor de andere weg te kiezen.

Bron

Het onderzoek verscheen in The New York Times op 10 augustus 2026 en zit achter een betaalmuur: nytimes.com/2026/08/10/us/ai-cheating-online-degrees.html