Utan felles veg får de ingen KI-strategi, dei får hundre ulike måtar å gjeta på

Revisjonskjempa PwC går kvart år gjennom nesten ein milliard jobbannonsar frå seks kontinent og reknar ut kva arbeidsgivarane faktisk spør etter. Årets utgåve seier tre ting som er vanskeleg å sjå bort frå.

Rekrutteringa av KI-spesialistar voks åtte gonger raskare enn arbeidsmarknaden som heilskap. I Noreg dukka det opp om lag 17 000 nye annonsar der KI-kunnskap er eit krav, og annonsar som handlar om å bruke KI i vanlege jobbar, ikkje å byggje ho, auka med 71 prosent på eitt år. Og den som har KI-ferdigheiter i stillinga si, tener i snitt 62 prosent meir enn same stilling utan.

Sekstito prosent. Det er ikkje berre ein lønsforhandling, det er ein heilt annan lønnsnivå.

Talet som ikkje står i rapporten

Men det viktigaste talet står ikkje hos PwC. Det står på dykkar eige kontor, og det er truleg høgare enn de trur: kor stor del av medarbeidarane som allereie bruker KI i jobben, på eiga hand, i verktøy de ikkje har valt, med kontoar de ikkje kjenner til.

Dei ventar nemleg ikkje på at leiinga skal bli ferdig med KI-strategien sin. Dei limer inn kund-e-postar i ein gratisteneste for å få hjelp med tonen. Dei oppsummerer møtenotat i ein app dei fann sjølv. Dei gjer det fordi det fungerer, og dei fortel det ikkje, for ingen har spurt.

Kvar og ein av dei tek fornuftige avgjerder. Saman blir det noko anna. Når KI blir innført utan felles kunnskap og utan ein felles stad, får organisasjonen ingen KI-strategi. Ho får hundre ulike måtar å gjeta på.

To spor, og eit val som ikkje kan vente

PwC ser to vegar for yrka framover. I det eine sporet blir rolla meir profesjonell: rutinane blir automatiserte, og mennesket kan bruke tida på det som krev skjønn, noko som viser seg i lønnsposen. I det andre sporet blir rolla utvatna, fordi arbeidsgivaren aldri bygde noko felles av teknologien.

Skilnaden mellom spora er ikkje teknologien, den er den same for alle. Skilnaden ligg i om organisasjonen gjorde noko saman av ho, eller lét kvar og ein halde fram å gjeta.

Og tida er ikkje ein ven her. Dei yngre medarbeidarane møter allereie krav om vurderingsevne som før kom etter ti år i yrket, fordi KI-en tek seg av dei ti åra sine rutineoppgåver. Leiarar må kunne svare på kva som gjeld. KI kjem ikkje til å erstatte leiarskap, skjønn og erfaring. Men leiarar som forstår KI, kjem til å erstatte leiarar som ikkje gjer det.

Kva ein faktisk gjer med hundre gjetningar

To ting, og dei heng saman.

Det første er kunnskap. Folk som forstår kva teknologien gjer bra og kva ho gjer dårleg, gjetar mindre. Difor er opplæring, som kursa våre, ein god start for mange.

Det andre er ein felles stad å bruke kunnskapen på, og det er her vi i EuroWork har lagt åra våre. For kunnskap utan ein stad å bruke ho på, renn tilbake til hundre private kontoar. På ein felles stad skjer dette i staden, og det kan de sjekke i tenesta i dag: kvart KI-svar er merkt som KI-svar, som EU sin KI-forordning krev sidan i august. Kostnaden står ved sidan av svaret medan ein jobbar, i kroner og øre, ikkje i etterkant. Og når ein KI-agent skal utføre noko, viser ho planen sin og ventar på godkjenning, slik at det som blir sendt alltid har eit menneske sitt namn og ansvar bak seg.

Då blir dei hundre gjetningane til noko leiinga kan stå inne for. Ikkje ved å forby det medarbeidarane allereie gjer, men ved å gi det ein stad med lys på.

Spørsmålet å byrje med

Medarbeidarane dykkar bruker allereie KI. Veit de kva dei deler med ho?

Den som kan svare, har ein KI-strategi. Den som ikkje kan, har hundre ulike måtar å gjeta på, og ein konkurrent som las same rapporten.

Kjelda

Tala kjem frå PwC AI Jobs Barometer, som byggjer på nesten ein milliard jobbannonsar frå seks kontinent.